Home Informatie en Verhalen Verhalen Verhalen uit de IJstijd Een ijskoude bedoening in de Alexanderstraat
Een ijskoude bedoening in de Alexanderstraat Afdrukken E-mailadres

Achterkant Alexanderstraat 216. Het balkon zal nog in latere verhalen verschijnen.Onze ijstijd, mensen wat heb ik daar leuke herinneringen aan. Jammer genoeg niet meer allemaal in detail, maar wel ongeveer.
Ik weet nog dat ik als jochie van een jaar of zes iemand wilde helpen die een ijsje kwam kopen. Maar ja… zes jaar oud en dan verkopen, dat werd niet serieus genomen. Dus de klant in kwestie (ca. 30 jaar oud) hield zijn mond toen ik hem vroeg wat hij wilde hebben. Toen ik hem dat nogmaals vroeg, bleef hij zwijgen en gelukkig kwam mijn moeder me uit mijn benarde positie bevrijden.
Toen ik haar later vroeg waarom de man niets zei, fluisterde ze in mijn oor dat zijn batterijen leeg waren. Daar hebben we toen heerlijk om kunnen lachen en het verloste me meteen van mijn complex.

Geregeld zaten de jongens en meiden uit de buurt achter bij ons en hadden we dolle pret om de meest absurde dingen. We verkochten stiekem bier, want dat mocht toen ook niet. Het ging mijn ouders niet om het geld, maar om de gezelligheid.
Dat ging een paar jaar goed, totdat we betrapt werden. Iemand had de politie ingeschakeld, maar ja, dat is tegenwoordig niet anders.

CobraDe mooiste herinnering uit de bovenstaande periode is aan mijn “slangenbezweerderfluit”. Ik was een jaar of zeven en mijn oom uit Amsterdam, waarnaar ik vernoemd ben en van wie ik altijd alles kreeg, was op visite bij ons.
Ik had van hem een blokfluit van plastic gekregen en dat heb ik geweten ook.
Half Lombok zat bij ons aan het ijs en bier, toen mijn Pa en Oom mij vertelden dat ik met die fluit slangen kon bezweren. Nou, dat wilde ik wel eens meemaken, dus moest ik mee naar binnen om een tulband op te doen en werd ik daar even bezig gehouden.
Toen ik terugkwam moest ik onder het balkon in de kleermakerszit gaan zitten, met vóór mij een groot stuk opgerold touw, wat een slang moest voorstellen (een echte slang was natuurlijk te gevaarlijk).
Nou, dus ik onder het toeziend oog van alle aanwezigen maar fluiten en fluiten, totdat na een minuutje blazen het touw daadwerkelijk omhoog ging. Ik stond er versteld van en iedere keer als ik stilhield, zakte 'de slang' weer in en als ik blies ging hij weer omhoog.
Dat ging zo een minuut of tien door, terwijl iedereen in een stuip lag.
Op een gegeven moment keek ik toevallig omhoog en zag tot mijn verbazing een superdun lijntje langs de lamp omhoog gaan. Toen begreep ik dat ik in het ootje was genomen en de reactie die ik toen gaf (“maar daar zit een draadje aan”), zorgde ervoor dat mijn oom met een knal op het balkon viel en niet meer in staat was aan het draadje te trekken van de lach.
Voor mij en de anderen die het nog weten was dit iets waar je met plezier aan terug denkt.

Moeder Marie met drie zoons en Pinky voor de ijskistOok hadden we in die tijd een hond. De boxer Pinky liep altijd achter ons huis en deed geen vlieg kwaad. Toch was er een meisje - ik weet nog dat ze Hennie heette maar de achternaam ben ik kwijt - die niet achterom durfde te komen als de hond daar liep. Daar werd natuurlijk rekening mee gehouden en het werd van beide kanten sportief opgevat.
Als je nu denkt dat we alleen een hond hadden, dan heb je het mis. Mijn Pa bracht een keer een kist vol eendagskuikens mee en die hebben we toen maar weggegeven aan de familie Kelderman. Dit was de grootste familie op Lombok wat betreft het aantal gezinsleden: Tonnie, Jopie, Herman, Gerrit, Reinie, Rikie, Lidie en ik vergeet er nog een stuk of drie.
Dus die kuikens zullen daar best een goede bestemming hebben gevonden. Zelf hielden we er twee hanen aan over, die ook achter ons huis liepen en dol waren op ijs.

En dan de zaterdagen, dat was altijd leuk. We leefden beneden, omdat de bovenkamer netjes werd gehouden voor eventuele visite. Dat was nou eenmaal zo, in die tijd.
Op zaterdagavond kregen we, terwijl we naar Swiebertje keken, altijd een half pak ijs met slagroom en aardbeiensaus eroverheen. Dat was het moment dat we altijd met zijn allen voor de buis zaten te lachen en te eten.

Moeder Marie en Hannie Hol voor ons huis met souterrainSoms werden we ook gevraagd om ijs te leveren aan de koepel, waar ook de gedetineerden met warm weer iets extra’s kregen. Het ziekenhuis was ook een goede afnemer van ijs.
En als je het over kwajongensstreken wilt hebben, dan weet ik er wel een...
Ons huis aan de Alexanderstraat had een souterrain en we sliepen daar met drie jongens aan de voorzijde. Als het 'ijstijd' was, kwamen er vaak verpleegsters in de pauze ijs halen, terwijl ik met vriendjes vanuit het souterrain omhoog stond te staren als ze langs liepen, naar de kleur ondergoed die de dames droegen. We zullen er maar geen prijsvraag van maken, maar de meest gedragen kleur was wit en stringetjes waren er toen nog niet.

IJspret in de AlexanderstraatWel… ik hoop dat ik hiermee het ijs gebroken heb en wat leesplezier heb kunnen bezorgen. Wat mij betreft graag tot het volgende verhaal waar ik nu mee aan de slag ga en dat hier binnenkort ook te lezen zal zijn.

 
 

Lombokse Plaatjes

Bestrijd spam klik hier

Deze website heeft cookies nodig om goed te kunnen functioneren en om je bezoek zo aangenaam mogelijk te maken. Om je te kunnen aanmelden zijn een tweetal cookies nu al geplaatst; deze bevatten geen persoonlijke informatie. Als je doorgaat met je bezoek aan deze site, kunnen er andere cookies geplaatst worden. Om cookies te verwijderen en uit te schakelen, zie de handleiding van je browser. Voor meer informatie over de cookies die we gebruiken en over hoe wij met persoonsgegevens omgaan, lees onze Privacyverklaring.

Verwijder deze mededeling door cookies van deze site te accepteren.