Home Informatie en Verhalen Verhalen Verhalen uit de IJstijd Badhuiservaringen en kattenkwaad
Badhuiservaringen en kattenkwaad Afdrukken E-mailadres

Lombok badhuisHet Lombokse badhuis is een plek waaraan menig Lombokker leuke herinneringen heeft.
Ik zie mijzelf nog gaan, als zes/zevenjarige, op zaterdagochtend met een zak vol brood, om veertig meter verderop de badmeester te helpen. Helaas ben ik zijn naam kwijt, maar het was altijd leuk.
Ik mocht helpen de tijd in de gaten te houden en wanneer er iemand te lang stond te douchen, moest ik op de deur kloppen en riep ik "het is tijd". Gelukkig werd daar altijd gehoor aan gegeven, dus was dat een makkie. Ook hielp ik kolen scheppen om de kachels warm te houden.

In datzelfde badhuis was het altijd genieten, want er had altijd wel iemand een radiootje bij zich en dan werd er geluisterd naar de veronica Top 40 of Hilversum 3 met Felix Meurders en/of Lex Harding, die toen nog maar pas in het vak zaten.
Meestal werd er dan luidkeels meegezongen en werden ondertussen de Lach, de Nieuwe Revue of de Panorama doorzocht op mooie blootfoto’s, die dan vervolgens rond gingen. Gelukkig hadden de meeste badhuisbezoekers nog geen douche thuis en dus we hebben daar nog jarenlang van kunnen genieten.
O ja… en soms mochten we aan de vrouwenkant douchen, als het bij de mannen te druk was. Nou we hebben wat over het muurtje gehangen om naar de schoonheid in het hokje ernaast te kijken. We maakten daar een heuse sport van.

De wandelclubOok was er de West Arnhemse Wandelvereniging (WAWV), waarmee we heel wat kilometers hebben gewandeld en op veel mooie plaatsen zijn geweest. Ik zie mezelf nog lopen in mijn witte korte broek en groene trui, netjes in het gelid tussen alle andere verenigingen die meededen met de wedstrijdwandelingen. Het ging niet om snelheid, maar om discipline.

 Foto: De wandelclub tijdens de Lentetocht op 26 maart 1966

Na het wandelen was er de West Arnhemse straatvoetbalvereniging (mooi scrabble-woord). Daar was Mw. Heintje Hermeling de drijvende kracht, die samen met Herman (??) wedstrijden organiseerde, shirts waste, overal voor zorgde en altijd meeging naar de wedstrijden.
We hadden een goed elftal met mijn leeftijdgenoten zoals: Jopie Kraa, Tonnie en Sander van Haeften, Robbie Methorst, Hans Schimmel, Peter Beier en nog veel meer. We hadden ook een elftal met de oudere jongens uit de buurt zoals: Hans v/d Kamp ("de Witte"), Appie v/d Meyden, Adrie v/d Linden ("kromme"?), Jan v. Houten, Arno Westdijk en vele anderen.
Trainen was niet nodig, want de naam zegt het al: we waren een echte straatvoetbalclub. Iedere avond werd er op het pleintje voor het badhuis (dus niet er achter) gevoetbald door half Lombok. De bomen en lantaarnpalen markeerden de goals en er lag toen nog geen asfalt maar gewoon zand met af en toe van die lekkere steentjes ertussen waar je soms een verwonding aan overhield. Maar ook daar werd je sterk en groot van, moest je maar denken.
Ons veld lag op de hoek Amsterdamseweg/Schelmseweg. Daar hebben we heel wat goals gemaakt, terwijl Heintje en Herman altijd een oogje in het zeil hielden, prachtig gewoon.
Het leuke was dat je er echt leerde voetballen, want je ging er niet voor je plezier bij liggen. Daarom hebben we toendertijd heel wat bekers gewonnen. Toernooien op het ronde weitje in park Sonsbeek waren altijd leuk en goed geregeld, gezien de middelen die we toen hadden. Je stond er toen als jochie niet bij stil, maar wat hebben die organisatoren bergen werk verzet om alles te realiseren, keer op keer. KNVB… nee daar hadden we toen niets mee te maken, dat kwam later toen ik bij SML ging voetballen. Samen met jongens als Hans Vonk, Bennie Kennedie, Hans Wisseling (zij woonden op Heijenoord) heb ik leuke herinneringen aan mijn SML jeugdtijd.

Maar om nu weer terug te keren naar Lombok, toen ik een jaar of 11 was, werd het veldje achter het badhuis geschikt gemaakt om daar te kunnen voetballen. Dat was wel prettig want hoge hekwerken zorgden ervoor dat de bal niet al te vaak verdween, of dat je er vijftig meter achteraan moest hollen.

KattenkwaadNaast het voetballen waren er natuurlijk ook nog andere zaken zoals spelen en kattenkwaad uithalen. Dat hielden we altijd netjes en er werd niets of weinig vernield.
De keren dat er iets sneuvelde werd de schade meestal door de ouders gecompenseerd.

Wel, laat ik maar eens gebinnen met buskloppertje, dat was onschuldig maar hield ons uren bezig. Meestal deden we dat ter hoogte van de Anna Paulownastraat - Alexanderstraat. En als we zin hadden om kattenkwaad uit te halen, bonden we twee deuren met touw aan elkaar en belden bij beide adressen aan, die dan de deur niet openkregen. Ja, daar zagen we de humor wel van in. Het lukte alleen bij de herenhuizen zoals in de Alexanderstraat en Oranjestraat. Soms maakten we het wat erger door een vuilnisbak aan een deurklink vast te binden, nadat we eerst een paar keer hadden aangebeld en natuurlijk hard weg waren gelopen. Want na verloop van tijd raakten de mensen dan zo geïrriteerd, dat ze de deur met een vaart opentrokken met als gevolg dat de inhoud van de vuilnisbak in de gang terecht kwam.
Dit werd met name bij mensen gedaan die vaak niet het beste contact in de buurt hadden, zullen we maar zeggen.

Wat ook nog wel eens werkte was de telefooncel onderaan de Oranjestraat. Daar gingen we dan naar toe en belden de brandweer, met de melding dat er brand was op lombok. We vonden die sirenes zo interessant en spannend, met die zwaailichten erbij, dat we dan op de hoek gingen staan wachten totdat de brandweerauto’s voorbij waren en wij ons portie sensatie weer hadden gehad.

Ik heb ook nog meegemaakt dat op Onderlangs, in een woning naast het rijnhotel, een vrouw met een snor door de ziekenwagen werd opgehaald. Nu zul je wel lachen, maar mijn ogen waren toen beter dan tegenwoordig en ik heb dat toen samen met een paar vriendjes gezien. Het was een vreemde gewaarwording.
Of ter hoogte van Huis en Haard (woonzorgcentrum aan de Utrechtseweg. Red.) waar een man op de fiets werd geschept door een auto, omdat hij niet had uitgekeken bij het oversteken en nu zwaar gewond op de grond lag. De ziekenauto was er relatief snel bij. Die stonden immers geparkeerd bij de poli van het Sint Elisabeths Gasthuis.

Zo… ik ga weer een weekje nadenken over mijn volgende verhaal en denk dat ik dan over pholizie pholizie vertel. Nee dit is geen schrijffout, maar zo kondigde Jopie Bolder - soms als vals alarm - de komst van de politie aan, waarna het af en toe nodig was om hard weg te hollen.

 
 

Lombokse Plaatjes

Bestrijd spam klik hier

Deze website heeft cookies nodig om goed te kunnen functioneren en om je bezoek zo aangenaam mogelijk te maken. Om je te kunnen aanmelden zijn een tweetal cookies nu al geplaatst; deze bevatten geen persoonlijke informatie. Als je doorgaat met je bezoek aan deze site, kunnen er andere cookies geplaatst worden. Om cookies te verwijderen en uit te schakelen, zie de handleiding van je browser. Voor meer informatie over de cookies die we gebruiken en over hoe wij met persoonsgegevens omgaan, lees onze Privacyverklaring.

Verwijder deze mededeling door cookies van deze site te accepteren.