Pholizie, Pholizie!! Afdrukken E-mailadres

Pholizie!!Pholizie, Pholizie !!
Dat was de kreet waar Joop Bolder zich geregeld mee aankondigde. Joop had, zoals we dat vroeger noemden, enigszins een hazenlip waardoor het woord politie er wat lastig uit kwam. Vooral in de tijd zo tegen eind december was hij degene die de jongens in de buurt meestal de stuipen op het lijf joeg met zijn loze meldingen. Maar ja, als je de zakken vol hebt met vuurwerk, dan neem je het zekere voor het onzekere...

Nu ik het over vuurwerk heb, zal ik de herinnering die ik daaraan heb, als één van de dingen die we meemaakten, ook maar meteen opschrijven.

Heel lange tijd werd ons portiek door de jongens uit de buurt als hangplek gebruikt. Mijn ouders hadden daar geen moeite mee en het woord hangjongeren bestond nog niet. Maar het was eind december (ca. 1969) en ons portiek stond vol jongens, met het nodige aan vuurwerk in de broekzakken.
Mijn vader dacht bij zichzelf "Ach, ik laat die knapen eens schrikken" en hij gooide vanuit het WC-raampje, dat in de poort tussen de huizen zat, een zware knaller naar buiten. De knal en de schrik waren groot, maar er werd smakelijk om gelachen, want net op dat moment kwam er een politieauto de Alexanderstraat in rijden. De agenten wisten echter niet waar de knal vandaan kwam.
De jongens in het portiek waren ook de onschuld zelf, maar Jopie Bolder, die even daarvoor bij Hagen twee zakken vuurwerk had gekocht en de straat in kwam lopen, zag de politieauto en probeerde normaal door te lopen. Echter de agenten in de VW kever stopten bij hem en vroegen wat hij in de tassen had zitten. Toen hij "vuurwerk" zei, gingen zij ervan uit dat hij had lopen knallen en dus kon hij alles inleveren. Je begrijpt dat we daar toen enorm om hebben kunnen lachen. Joop Bolder overigens wat minder.

RotjesOok de wijkagent Dhr. Reulink (met Bolletje als bijnaam) probeerde af en toe orde te houden, maar ons waarschuwingssysteem werkte altijd goed, want voordat de beste man op zijn fiets midden op Lombok aankwam om knapen op ondeugende dingen te betrappen, was heel Lombok al op de hoogte van zijn komst. Dat ging zo van "Jongens, daarheije BOLLETJE".
Zo gebeurde het, dat ik een keer met Leo Legerstee op het pleintje stond, om rotjes af te steken. En ja hoor, daar kwam Bolletje aan op de fiets. Zin om weg te lopen hadden we niet en daar was ook geen reden toe, want de rotjes waren immers heel licht. Toen hij ons er op aansprak en zei dat we er mee moesten stoppen, zei Leo: "Kijk, die dingen hoor je amper" en hij stak er een af. Bolletje sloeg hem de rest uit de handen, met de melding dat hij daar mee moest stoppen op straffe van een bekeuring. Nou ja, toen Bolletje eenmaal weg was, gingen we natuurlijk vrolijk verder...

Wat we ook deden, was een pvc buis vullen met knalpijltjes en dan de uiteinden dicht houden, want dat ging zo lekker roken dan. Of een knalpijltje in een pvc buisje en dan afvuren, alsof je een anti-tankwapen op de schouder had. Daar kon je elkaar lekker mee bestoken en het ging altijd goed.
Op het pleintje deden we carbid in een conservenblikje en lieten dat ontploffen. Het blikje vloog dan een meter of tien de lucht in. We probeerden het altijd recht omhoog te schieten, zodat het ook weer recht omlaag kwam, met het gevolg dat je soms flink moest duiken om het projectiel te ontwijken. Dat was onder andere met Hans vd Kamp, Appie vd Meyden, Henny en Jopie Kraa, Sander en Tonnie van Haeften.

Ik heb ook wel eens, samen met Henny Kraa, een avondje in een politiecel doorgebracht...
Ik woonde pas in Arnhem-Zuid en ging op mijn brommer samen met Marcel Legerstee (bekend van Ome Joop's Tour) naar Lombok om mijn vrienden op te zoeken. Die stonden op het pleintje voor het badhuis met vuurwerk te knallen. Op een gegeven moment kwam er een politieauto aan, dus dat werd sprinten en verstoppen. Ik had niks bij me, maar ja, je liep gewoon mee. Ik ging in de tuin van de familie van Haeften aan de Anna Paulownastraat staan om te wachten tot de politie weg was. Echter die was niet weg, want voor ik er erg in had, werd ik in de kraag gepakt en moest ik met Oom Agent mee naar de auto. Ook Henny hadden ze te pakken en die moest samen met mij mee.
Bij de auto kwam Leo Legerstee zich er mee bemoeien. Hij probeerde mijn vuurwerk (wat ik niet bij me had) ongemerkt uit mijn zakken te halen. Na een paar waarschuwingen van de agenten om weg te gaan, was hun geduld op en haalden ze de gummiknuppel tevoorschijn. Leo is toen maar weggegaan.
Dus wij mee... in de politieauto naar het bureau, waar we ieder in een aparte cel werden gezet. Natuurlijk moesten onze broekriemen af, veters uit de schoenen en nog meer van dat gedoe. In anderhalf uur tijd kwam er wel tien keer iemand binnen, om Henny en mij een complex aan te praten, omdat we vuurwerk zouden hebben gegooid. Maar omdat het niet zo was en men geen gegronde reden had om ons langer vast te houden, mochten we weer gaan. Het echte nadeel was, dat we terug moesten lopen vanaf de Beekstraat. Dat vonden we niet aardig en hebben dat luidkeels kenbaar gemaakt. Toen men ons weer wilde oppakken, zijn we er maar vandoor gegaan.

Eenmaal terug op Lombok was iedereen al binnen en tot overmaat van ramp was Marcel er met mijn brommer vandoor gegaan, naar Arnhem-Zuid. Ik kon van Leo Legerstee gelukkig geld lenen voor de bus. Eenmaal thuis werd ik lachend begroet met de mededeling dat je alles eens meegemaakt moest hebben.
Wel, je ziet: genoeg vuurwerkavonturen!

Maar ik ben nog niet klaar met het onderwerp "politie", want mijn moeder moest zich ook eens verantwoorden.
Op nummer 202 in de Alexanderstraat woonden mensen, die zich van de buurt ietwat afzijdig hielden. Zo gebeurde het een keer, dat mijn broer Eddie achterna gezeten werd door de hond van deze mensen. Het beestje, dat nergens aan kon doen, werd bij ons in de achtertuin opgewacht met een bezem en andere slagwerktuigen, om hem terug te jagen, uiteraard pas nadat Eddie binnen was.
Mijn moeder, een Amsterdamse, was een felle tante en ging verhaal halen bij deze mensen. Toen de vrouw mijn moeder beledigde en haar het nodige toegewenst had, bedacht mijn moeder zich geen moment en haalde uit. Zelfs het vlinderstrikje van de vrouw overleefde de aanval van Moeder niet. Je snapt het gevolg: de politie kwam ons een bezoekje brengen en mijn moeder moest zich de volgende dag melden op het bureau aan de Beekstraat. Maar ja, ze was altijd goud eerlijk en deed nooit iets verkeerd. Alleen als je aan haar vlees en bloed kwam, dan had je het zwaar. Door haar eerlijkheid en rechtvaardigheid hebben ze op het politiebureau smakelijk om haar verhalen zitten lachen en na een waarschuwing en een knipoog, mocht ze weer naar huis. Zij had overigens meer geluk dan ik, want zij werd netjes thuisgebracht en ik niet.

Als laatste onderdeel in deze politieserie is het vermeldenswaardig, dat we eens een moeilijke beslissing hebben moeten nemen.
Ik was veertien en we hadden te horen gekregen dat we ons huis uit zouden moeten. De huurbaas die boven ons woonde wilde het aan verpleegsters verhuren, zoals ik bij de intro van mijn verhalen al schreef.
Er ging een groot aantal maanden voorbij, voordat de huurbaas daar echt werk van ging maken. In de tussentijd gebeurde er iets waardoor we, als mijn moeder niet zo’n goed hart had gehad, bijna nu nog op Lombok hadden gewoond.

Een stevige borrelDe huurbaas was een zeer stevige drinker en zo gebeurde het, dat hij op een zaterdagavond met een flinke smak van de trap viel. Bij ons trilde er van alles door de knal. Wij zeiden direct tegen elkaar "Laat maar liggen. Als ie de pijp uit gaat, kunnen wij hier misschien blijven wonen". Maar mijn moeder kon dat niet over haar hart verkrijgen en belde de politie, bij Mies Legerstee die op nummer 212 woonde (niet iedereen had toen telefoon).
Toen de politie verscheen, moest deze de deur forceren om binnen te komen, wat één agent nog een flinke snijwond opleverde. Toen ze eenmaal de deur open hadden, zat onze huurbaas als een mummie onderaan de trap. Er werd een ambulance gebeld en de man werd afgevoerd. De agent die gewond was geraakt, zei nog tegen mijn vader “Had hem maar laten liggen joh”.
Maar ja, wat was wijsheid...

 

 
 

Lombokse Plaatjes

Bestrijd spam klik hier

Deze website heeft cookies nodig om goed te kunnen functioneren en om je bezoek zo aangenaam mogelijk te maken. Om je te kunnen aanmelden zijn een tweetal cookies nu al geplaatst; deze bevatten geen persoonlijke informatie. Als je doorgaat met je bezoek aan deze site, kunnen er andere cookies geplaatst worden. Om cookies te verwijderen en uit te schakelen, zie de handleiding van je browser. Voor meer informatie over de cookies die we gebruiken en over hoe wij met persoonsgegevens omgaan, lees onze Privacyverklaring.

Verwijder deze mededeling door cookies van deze site te accepteren.