Rijnhotel in de jaren vijftig Afdrukken E-mailadres

De Rijn, een Rijnhotel en een foto vol herinneringen.
(door Ben Siebenheller)

Rijnhotel Arnhem - Jaren 50Toen ik recentelijk nevenstaande foto zag, kreeg ik kippevel, niet zo zeer vanwege de kwaliteit van de foto, maar door het zien van een voor mij zo vertrouwde en geliefde plek aan de Rijn.
Om je hiervan deelgenoot te maken neem ik je aan de hand van dit beeld even mee terug naar begin jaren vijftig en wel naar het Rijnhotel aan het beginpunt van Onderlangs.


Foto: Rijnhotel Arnhem in de jaren 1950
 

Een fotograaf, die daar met grote regelmaat kwam om foto's te nemen van de voorname gasten die hier logeerden, nam van mijn vriend en mij deze kiek als reclame voor het hotel. Nooit had ik zijn resultaat mogen aanschouwen, tot een paar dagen geleden.
Rustig en ontspannen kijken we naar de naderende Rijnaak die stroomopwaarts vaart.
Op de voorgrond het begin van het Jaagpad met een lage kademuur, die bij hoogwater geen enkele bescherming bood. Daarachter tussen twee kribben een stuk van de Rijn.
Te zien is dat het water laag staat en dan kon je met gemak tot halverwege de krib het water inlopen. Wel was het uitkijken geblazen, want de bodem was één grote kleimassa, spiegelglad en kon zo ineens in de diepte weglopen. En niet te vergeten de verradelijke stroming aan de kop van deze krib. Menig enthousiaste zwemmer vergiste zich in de sterke stroming en het gebeurde niet zelden dat een ongelukkige in de bocht bij Driel werd teruggevonden.
Links van de aak staat in de polder van Meijnerswijk een oude steenbakkerij met een aantal oude droogovens en een aanlegsteiger. Op de achtergrond is nog net de vernieuwde spoorbrug in de lijn Arnhem-Nijmegen bij Oosterbeek-Laag te zien. Aan de rechterkant was een nieuwe steenbakkerij (steenfabriek) gebouwd en als je geluk had mocht je wel eens mee met een roeiboot naar de overzijde.
Langs het water ligt het Jaagpad waar vroeger de paarden liepen die de boten moesten voorttrekken. Het pad is smal, als transportweg in ongebruik geraakt en door het water sterk uitgesleten met veel diepe kuilen. Aan dit pad grenzen de tuinen van de woningen van de Klingelbeekse- en de Hulkesteinseweg en deze waren via kleine trapjes te bereiken. Bij de steenfabriek was het pad afgezet en zo kon je moeilijk de Rosandepolder bereiken. Voor ons gold dat natuurlijk niet.Teruglopend kwam je langs het huis de Haspel, met de tuin waarin wij na de oorlog altijd speelden. Dat is ook de plek waar wij stiekum gingen zwemmen, omdat daar de stroming een stuk minder gevaarlijk was. Het hele pad was begroeid met vlier- en wilgenhout of hoog gras. Menig maal zijn wij door de aanwonenden weggejaagd: het was verboden terrein. Dat klopte want aan het begin is een verbodsbord geplaatst dat "helaas" door ons onleesbaar was gemaakt.

Interieur Rijnhotel 1969Foto rechts: Interieur Rijnhotel 1969.

Aan het einde van het zandpad begon een verharde stukje weg met rechts een kleine inham naar de keuken van het hotel. Had je het geluk dat er geen bediening was op een van de terrassen, dan sniekte je even de keuken in om te kijken of er wat te snabbelen was. De koks hadden altijd wel wat over van de dagelijks feestmaaltijden die zij klaar moesten maken. Maar zodra er iemand in een zwarte jas binnen kwam, was het wegwezen geblazen, behalve als hij je nodig had om op Lombok een boodschap voor hem te doen. Als je cigaretten moest halen, kreeg je er altijd een als fooi. Nee als boodschappenjongen waren wij niet duur.
Onder de uitbouw doorlopend kwam je langs de kelders en de magazijnen. Deze werden vroeger gebruikt als opslag voor petroleum, maar je kon er nooit binnen komen. Een van de deuren diende voor ons als dartbord. Van een dikke stopnaald, een kogelpunt, een stukje wilgenhout en twee stukjes karton maakte je de meeste fraaie dartpijlen. Echte pijlen waren onbetaalbaar. Ook schoten we hier met blaaspijpen, waarbij de met de hand gerolde pijlen waren voorzien van oude/nieuwe naalden van een 78 toeren draaitafel.
Aansluitend op de aanbouw waren op verschillende hoogten drie terrassen gebouwd, die in de zomer en met mooi weer op de zaterdag en de zondagmiddag bijna altijd vol zaten. Via een trap tussen de laatste terrassen kon je via het hoogste terras de stoep aan Onderlangs-zijde bereiken. Begrijpelijk namen wij altijd deze kortere weg en niet de route om het gebouw heen.

Zo we zijn weer terug op ons uitgangspunt en eindigt deze korte reis langs de Rijn. We rusten even uit op de muur. Vanaf deze plek werd altijd naar het vuurwerk gekeken en daaraan heb ik ook de beste herinneringen.

 
 

Lombokse Plaatjes

Bestrijd spam klik hier

Deze website heeft cookies nodig om goed te kunnen functioneren en om je bezoek zo aangenaam mogelijk te maken. Om je te kunnen aanmelden zijn een tweetal cookies nu al geplaatst; deze bevatten geen persoonlijke informatie. Als je doorgaat met je bezoek aan deze site, kunnen er andere cookies geplaatst worden. Om cookies te verwijderen en uit te schakelen, zie de handleiding van je browser. Voor meer informatie over de cookies die we gebruiken en over hoe wij met persoonsgegevens omgaan, lees onze Privacyverklaring.

Verwijder deze mededeling door cookies van deze site te accepteren.